E-2 Vizesi Yatırım Miktarı: Minimum Tutar Var mı, Ne Kadar Yeterli? (2026)

E-2 vizesi yatırım miktarı için kanunda yazılı bir minimum tutar yoktur. Kanun “önemli miktarda” (substantial) yatırım der; konsolosluk ise bu tutarı işletmenin toplam kuruluş maliyetine oranlayarak değerlendirir. Uygulamada, dosyalarımızda 100.000–150.000 dolar bandındaki yatırımlar küçük ve orta ölçekli işletmeler için genellikle yeterli kabul ediliyor; bunun altında tutarlarla da onay aldık, üstünde tutarlarla ret gördük. Çünkü değerlendirilen şey rakam değil, rakamın işletmeyle ilişkisidir. Bu yazıda konsolosluğun tutarı nasıl ölçtüğünü, sektöre göre tipik aralıkları, neyin yatırım sayılıp neyin sayılmadığını ve tutarın tek başına neden yetmediğini anlatıyoruz. Vizenin genel şartları için E-2 yatırımcı vizesi sayfamıza bakabilirsiniz.

“Yeterli yatırım” nasıl ölçülür: orantılılık testi

Konsolosluk ve USCIS, yatırımın büyüklüğünü mutlak rakamla değil, işletmenin gerçek maliyetine oranla değerlendirir. Buna orantılılık testi (proportionality test) denir. Mantık şudur:

• Düşük maliyetli işletmede yüksek oran beklenir. Toplam kuruluş maliyeti 100.000 dolar olan bir kafe için 80.000–100.000 dolar yatırım yapmış olmanız beklenir. %50’lik bir oran bu ölçekte zayıftır.
• Yüksek maliyetli işletmede düşük oran kabul edilebilir. Toplam maliyeti 2 milyon dolar olan bir üretim tesisinde 800.000–1.000.000 dolarlık yatırım, oran olarak daha düşük olmasına rağmen “önemli” sayılabilir.
• Mevcut işletme satın alımında ölçü, satın alma bedelidir. 300.000 dolara satın alınan bir işletmede yatırımın tamamı veya tamamına yakını ödenmiş olmalıdır; sadece kaparo yatırılmış olması yeterli değildir.

Testin ikinci ayağı, yatırımın işletmeyi gerçekten çalıştırmaya yetip yetmediğidir. 60.000 dolarlık yatırımla açılan bir restoran, ekipman ve kira sonrası işletme sermayesi kalmıyorsa, tutar oransal olarak yüksek olsa bile “işletmeyi başarıyla geliştirmeye yeterli değil” gerekçesiyle sorgulanır.

E-2 vizesi yatırım miktarı sektöre göre ne kadar?

Aşağıdaki aralıklar, son iki yılda gördüğümüz dosyalardan ve franchise açıklama belgelerindeki tipik kuruluş maliyetlerinden türetilmiştir. Bunlar konsolosluk eşiği değil, başvuruların gerçekte hangi tutarlarla yapıldığının resmidir.

Onal Gallant’ın onay aldığı E-2 dosyaları arasında kafe, temizlik hizmeti, araç kiralama, nakliye ve e-ticaret işletmeleri bulunuyor. Aynı sektörde farklı tutarlarla hem onay hem ret görmemizin nedeni, tutarın nasıl harcandığı ve nasıl belgelendiğidir.

Hangi harcamalar yatırım sayılır, hangileri sayılmaz?

E-2’de yatırım, “risk altına konmuş ve geri dönülemez şekilde işletmeye bağlanmış” sermayedir. Bu tanım, yatırımcıların en çok yanıldığı yerdir.

Yatırım sayılır:

• Ödenmiş franchise ücreti
• İmzalanmış kira sözleşmesi kapsamında ödenen depozito ve peşin kira
• Satın alınmış ve teslim edilmiş ekipman, demirbaş, araç
• Yapılmış tadilat ve dekorasyon (faturalı)
• Alınmış ilk stok
• Ödenmiş lisans, ruhsat, sigorta primleri
• Mevcut işletme satın alımında ödenen bedel
• Şirket hesabına aktarılmış ve belgelenmiş bir iş planı kapsamında harcanmak üzere ayrılmış işletme sermayesi (sınırlı ölçüde ve toplam yatırımın küçük bir kısmı olarak)

Yatırım sayılmaz veya zayıf sayılır:

• Türkiye’deki veya ABD’deki kişisel hesapta duran para
• Sadece niyet mektubu imzalanmış, ödemesi yapılmamış satın alma
• Kişisel konut alımı (işletmeyle ilgili olsa bile)
• Pasif yatırımlar: hisse senedi, tahvil, kiraya verilen gayrimenkul
• Teminatı işletmenin kendisi olan krediyle alınan varlıklar (kefalet yatırımcının kişisel malvarlığıysa sayılır)
• Yatırımcının kendisine ödediği maaş

Bu listeden çıkan pratik kural: Konsolosluğa gitmeden önce paranın büyük bölümü harcanmış olmalıdır. “Vizeyi alınca yatırırım” yaklaşımı E-2’de işlemez. Sıralamayı ve escrow (emanet hesabı) seçeneğini E-2 vizesi konsolosluk başvurusu yazısında anlattık.

Yatırımın kaynağı da tutar kadar önemli

Yatırım tutarı yeterli olsa bile paranın nereden geldiği belgelenemezse dosya reddedilir. Kaynak, Türkiye’deki şirket kâr payı, gayrimenkul satışı, maaş birikimi, miras veya hediye olabilir; her birinin kendi belge seti vardır ve paranın Türkiye’den ABD şirket hesabına kadar izlenebilir olması gerekir. Bu konu kendi başına bir yazı hak ediyor: E-2 vizesi yatırım kaynağı nasıl kanıtlanır.

Tutar tek başına yeterli mi? Konsolosluğun baktığı diğer kriterler

Hayır. Yatırım miktarı dosyanın kapısıdır; içeride dört kriter daha değerlendirilir ve retlerin çoğu bunlardan gelir.

1. İşletmenin marjinal olmaması. İşletme, yatırımcı ve ailesinin geçiminden fazlasını üretmeli veya beş yıl içinde üretecek olmalıdır. Pratikte bu, Amerikalı çalışan istihdamı demektir. 200.000 dolarlık ama tek kişiyle işletilen bir danışmanlık, 90.000 dolarlık ama üç personelli bir temizlik şirketinden daha zayıf bir dosyadır.

2. Gerçek ve aktif işletme. Mal veya hizmet üreten, faaliyette olan veya faaliyete hazır bir işletme gerekir. Tabela, kira sözleşmesi, ruhsat, banka hesabı, tedarikçi anlaşmaları bunu gösterir. Kâğıt üstünde şirket yetmez.

3. Yatırımcının kontrolü ve aktif yönetimi. En az %50 sahiplik veya operasyonel kontrol; yatırımcının işi “yönetecek ve geliştirecek” konumda olması. Pasif ortaklık E-2 vermez.

4. İş planının inandırıcılığı. Beş yıllık plan; gelir projeksiyonu, gider yapısı, istihdam takvimi ve bunların dayanağı. Franchise dosyalarında franchise verenin verisi, bağımsız işletmelerde sektör verisi kullanılır. Plan, yatırım tutarıyla tutarlı olmalıdır: 80.000 dolarlık yatırımla ilk yıl 1 milyon dolar ciro öngören plan, dosyanın tamamını inandırıcılıktan düşürür. Detay için E-2 vizesi iş planı.

E-2 vizesi yatırım miktarı zamanla değişir mi?

Yasal bir alt sınır olmadığı için tutar bir kanun değişikliğiyle değil, uygulamayla değişir. İki etken vardır:

• Maliyet enflasyonu. Amerika’da kira, ekipman ve asgari ücret arttıkça aynı işletmeyi kurmanın maliyeti artar; orantılılık testi de dolayısıyla daha yüksek bir rakama işaret eder. 2019’da 80.000 dolarla açılan bir kafe, 2026’da aynı ölçekte 130.000–160.000 dolara mal olabiliyor.
• Konsolosluk pratiği. Belirli bir dönemde belirli sektörlerden gelen dosyalarda ret oranı arttıkça, o sektörde daha güçlü dosya beklentisi oluşur. Bu yazılı bir kural değildir; mülakat sorularından ve 221(g) taleplerinden izlenir.

Bu yüzden “arkadaşım 2021’de 70.000 dolarla aldı” bilgisi 2026 dosyası için referans değildir.

Escrow ile başvuru: para harcanmadan yatırım sayılır mı?

Mevcut bir işletme satın alırken yatırımcılar haklı bir endişe taşır: vize reddedilirse satın alınan işletme elimde kalır. Bunun çözümü emanet hesabı (escrow) yapısıdır. Satın alma bedeli, üçüncü taraf bir escrow hesabına yatırılır; sözleşmede paranın serbest bırakılmasının tek koşulu E-2 vizesinin onaylanması olarak yazılır. Konsolosluk, koşulu yalnızca vize onayı olan escrow yatırımını “geri dönülemez şekilde bağlanmış sermaye” olarak kabul eder.

Dikkat edilecek üç nokta: escrow sözleşmesinde vize dışında başka bir çıkış koşulu olmamalı (örneğin “yatırımcı vazgeçerse” maddesi dosyayı zayıflatır); escrow’a yatırılan tutar satın alma bedelinin tamamı veya tamamına yakını olmalı; ve escrow, konsolosluk mülakatından önce fiilen fonlanmış olmalıdır. Yeni kurulacak işletmelerde escrow kullanımı sınırlıdır, çünkü kira, tadilat ve ekipman gibi harcamaların zaten yapılması beklenir.

Yatırım tutarı nasıl hesaplanır: dört adım

1. Toplam kuruluş maliyetini çıkarın. Franchise’da FDD Madde 7; bağımsız işletmede kira depozitosu, tadilat, ekipman, stok, lisanslar, sigorta, açılış pazarlaması ve ilk 3–6 ayın işletme sermayesi kalem kalem yazılır. Bu liste iş planının eki olur.
2. Harcanmış ve taahhüt edilmiş kalemleri ayırın. Ödenmiş olanlar faturayla, imzalanmış sözleşmeler belgesiyle; hesapta duran para ayrı bir sütuna.
3. Oranı hesaplayın. Harcanmış + geri dönülemez şekilde taahhüt edilmiş tutar ÷ toplam kuruluş maliyeti. Küçük işletmelerde bu oranın %80’in üzerinde olmasını hedefliyoruz.
4. Kaynağı eşleştirin. Her harcamanın hangi kaynaktan (hangi hesap, hangi transfer) yapıldığı tabloya eklenir. Konsolosluk bu tabloyu dosyanın ilk sayfalarında görmek ister.

Bu dört adım yapılmadan “150.000 dolarım var, yeter mi?” sorusunun cevabı verilemez; yapıldıktan sonra cevap genellikle kendiliğinden ortaya çıkar.

Yatırım tutarında en sık yapılan üç hata

1. Parayı ABD’ye getirip hesapta bekletmek. Şirket hesabına 200.000 dolar aktarılmış ama harcanmamışsa, konsolosluk bunu yatırım değil “yatırım niyeti” olarak görür. Para, kira, ekipman ve stoka dönüşmeden başvuru yapılmamalıdır.
2. Toplam maliyeti düşük göstermek. Oranı yüksek göstermek için kuruluş maliyeti eksik yazıldığında, iş planındaki gider yapısıyla çelişki doğar ve konsolos bunu fark eder. Maliyet gerçekçi yazılır, yatırım buna göre planlanır.
3. Kişisel harcamaları yatırıma katmak. Amerika’da ev kiralamak, araba almak, çocukların okul ücreti; bunlar yaşam gideridir, işletme yatırımı değildir. Dosyada yer almaları, geri kalan kalemlerin de sorgulanmasına yol açar.

Düşük yatırımla E-2 vizesi alınır mı?

Alınır, ama işletme türüne bağlı olarak. 50.000–80.000 dolar bandında onaylanan dosyalar, kuruluş maliyeti düşük, istihdam planı net ve yatırımcının sektör tecrübesi güçlü işletmelerdir; genellikle hizmet sektöründedir. Aynı bantta kafe veya restoran dosyası ise çoğunlukla “işletmeyi çalıştırmaya yetmez” itirazı alır. Düşük bütçeyle başvuracaksanız doğru soru “tutar yeter mi” değil, “bu tutarla hangi işletme yeterli sayılır”dır; ön değerlendirmede baktığımız ilk şey budur.

Onal Gallant ile ön değerlendirme

Onal Gallant, ABD’de lisanslı Türk avukatlardan oluşan bir hukuk bürosudur. E-2 dosyalarında yatırım tutarını, işletme türünü ve kaynağı başvurudan önce birlikte değerlendiriyor; tutarın hangi işletme için yeterli sayılacağını ve nasıl harcanması gerektiğini para ABD’ye gitmeden planlıyoruz. Bütçenizle hangi işletmenin E-2’ye uygun olduğunu öğrenmek için E-2 vizesi ön değerlendirme formunu doldurabilir veya randevu alabilirsiniz.

Bu yazı genel bilgilendirme amaçlıdır ve hukuki tavsiye niteliği taşımaz. Verilen tutarlar geçmiş dosyalardan ve sektör verilerinden türetilmiş tipik aralıklardır; resmi eşik değildir. Her başvuru kendi koşullarına göre değerlendirilir; geçmiş sonuçlar gelecekteki sonuçları garanti etmez. Avukat reklamıdır.